Tarta szpinakowa z batatami (bez ciasta)

Pierwszy raz jadłam ją u Ani.  Bardzo mi posmakowała i od tamtej pory robię dość często sama.  Przepis jest Kingi Paruzel.  Tartę robi się błyskawicznie i smakuje nieziemsko.  Polecam.

Zapiekana kasza jaglana z warzywami

Pierwszy raz taką kaszą poczęstowała mnie moja siostra.  Potem dostałam kilka porcji od mamy.  Sama też już robiłam niezliczoną ilość razy, chociaż przyznam, że nie umiem jej doprawić tak jak siostra czy mama.  Przepis pochodzi z Kwestii Smaku i serdecznie Wam polecam. 

Chili sin carne z dynią

Bez mięsa, za to z dynią.  Muszę przyznać, że pokochałam to danie. Co chwila robię wielki gar, w różnych wersjach.  Była już oryginalna od Scotta Jurka, z dodatkiem cukinii i teraz kolejna.  Dawno temu była też wersją z mięsem.  Takie danie jest idealne na jesień czy zimę.  Zaraz po powrocie do domu można odgrzać porcję i zajadać w kilka minut.  Spokojnie można też zabrać do pracy, podgrzać podczas przerwy i zjeść zamiast kanapki.  Rozgrzeje i nasyci. Zapewniam.  Można też zamrozić kilka porcji na potem. .

Chili sin carne z cukinią

Chili w wersji z mięsem i bez cieszy się u nas powodzeniem.  O ile część męska preferuje wersję mięsną, to ja jednak wolę tę bez mięsa.  Micha pełna pożywnego chili i jesień nie jest już straszna. Do tego przepis jest na wielki gar, który wystarczy na kilka dni.  Resztki możecie zamrozić lub jeść, jeść i jeść a i tak się nie znudzi. 

Sos pomidorowo - śliwkowy

Sos bardzo, ale to bardzo podobny do ketchupu.  Dzięki dodatkowi śliwek ma w sobie cudowną, ale mocno ukrytą słodycz.  Nie wiem czy i jak przetrzymuje wekowanie, tym bardziej, że w książce "Kuchnia dla biegaczy" nie było mowy o wekowaniu, a o przechowywaniu porcji w lodówce przez kilka dni.

EDIT; doskonale spisuje się też jako sos do pizzy.

Leczo z dynią

Gdy nadchodzi jesień, nadchodzi też pora leczo.  Najczęściej w jedynej słusznej wersji, ale czasami z małymi odstępstwami.  Na początku września rozkroiłam pierwszą dynię i postanowiłam część dodać do lecza.  Wyszło idealne.  Pasuje idealnie na takie dni jak teraz, chociaż wtedy podczas wrześniowych upałów też się sprawdziło.

Pizza białkowa z bakłażanem (bez mąki)

Na starej wersji bloga pojawiła się dwa razy.  Dostawałam potem sporo pytań i uwag pod jej adresem.  Wiem, że niektórym sprawiała spore kłopoty, ale zapewniam, że jeżeli ubijecie dobrze białka wszystko się uda. Polecam też użyć sprawdzony papier do pieczenia, najlepiej silikonowany (ja używam tego z Lidla). Trzeba jednak pamiętać, że nie jest to prawdziwa pizza, a raczej omlet.  Spód nie będzie sztywny tak jak w przypadku ciasta na mącę, a będzie miękki tak jak w przypadku omleta.  Zapewniam jednak, że w smaku jest doskonała, a do tego można ją jeść bez wyrzutów sumienia.

Gulasz dyniowy

Miska takiego gulaszu ratuje życie.  Można się nią najeść do syta, a zarazem nie jest się przejedzonym.  Idealna na zbliżające się jesienne dni.

Pizza z kalafiora z bakłażanem

Jak tylko spróbowałam pierwszy kawałek, żałowałam, że wcześniej jej nie robiłam.  Oczywiście nie jest podobna do tej na cieście, ale nie oznacza to, że jest od niej gorsza.  Jest po prostu inna.  Nie da się ukroić kawałka i wziąć do ręki tak jak tradycyjny kawałek pizzy, ale zapewniam Was, że warta jest zachodu. Ja się w tym smaku zakochałam i wiem, że będę robić w sezonie często.  Skorzystałam z przepisu z BBC Good Food, chociaż w nieco odmienny sposób ugotowałam kalafiora.

Sałatka z tuńczykiem i ciecierzycą

Zanin będzie przepis, kilka informacji.  Kilka lat temu myślałam nad przeniesieniem bloga na blogspot. Kilka wpisów tu się pojawiło potem była tylko opcja wydruku, a ostatecznie ukryłam blog i zostałam na bloxie.  Ostatnio miałam trochę problemów z bloxem i doszłam dzisiaj do wniosku, że skoro blox nie ma ochoty rozwiązać moich problemów (banalnych dodam), to spróbuję wrócić tutaj.  Zobaczymy co z tego wyjdzie.  Nie obiecuję, że przeniosę wszystkie wpisy tu, bo to strasznie pracochłonne, ale może chociaż kilka ostatnich się pojawi.  Zobaczymy.  Wygląd na razie jest, jaki jest.  Kiedyś nad nim popracuję.

Bardzo sycąca a zarazem lekka.  Do tego przygotowuje ją się dosłownie w 5 minut.  Pasuje zarówno na obiad jak i na kolację, dodatkowo spokojnie można ją zapakować w pojemnik do pracy. Sama się dziwię, że nie jadałam takich sałatek wcześniej.  Teraz to się zmieni.  Przepis pochodzi z bloga Eat yourself skinny.

Leczo z cukinii

Lekka, bezmięsna wersja leczo, albo może raczej wariacja na temat leczo.  Najwięcej czasu zajmuje pokrojenie warzyw, a potem to już tylko chwila i wielki gar, pełen dobroci czeka.  Danie idealne na obiad i na kolację.  Lekkie, ale bardzo sycące zarazem. Jeżeli wolicie wersję z mięsem, zajrzyjcie tutaj. 

Chili sin carne

Skończyłam ostatnio czytać książkę Scotta Jurka "Jedz i biegaj".  Scott jest weganinem i ultramaratończykiem.  Nie wiem czy sama odważyłam się przejść na dietę wegańską, ale na pewno przepisy Scotta zagoszczą w mojej kuchni nie raz.  Już jakiś czas temu pokazywałam koktajl ze spiruliną, robiłam też obłędną owsiankę (nie doczekała się jeszcze zdjęć, ale kiedyś się doczeka), powstało też chili.  W oryginalnej wersji chili jest tak ostre, że nawet nie potrafię sobie wyobrazić jak można je zjeść.  Ja mocna zmniejszyłam ilość chili w proszku, nie dodałam na koniec ostrego sosu a i tak połowa rodziny stwierdziła, że danie jest za ostre.  Za to syn powiedział, że to nareszcie jest prawdziwe chili.  Dodam, że nie zauważył braku mięsa.

Pasta z bakłażanów

Kilka lat temu Małgosia pokazała u siebie dżem z bakłażanów.  Od razu wiedziałam, że mi posmakuje.  Niestety nie zrobiłam go od razu.  Dlaczego?  A któż to wie.  Dopiero teraz, kiedy zostało mi pół pieczonego bakłażana z ajvaru postanowiłam, że dżem przygotuję.  Trochę musiałam pozmieniać wykonanie, gdyż w oryginale bakłażan był smażony.  Okazało się, że dżem bezproblemowy, a niezwykle smaczny.  Do kanapek i nie tylko. Będę powtarzać na pewno.

Składniki:

• 1 bakłażan
• 2 pomidory
• 1 cebula
• sól, pieprz
• 1/2 łyżeczki kuminu
• odrobina ostrej papryki
• olej

Wykonanie:

Bakłażana nakłuć widelcem i upiec w piekarniku rozgrzanym do 200 stopni, aż będzie miękki.  Wyjąć i ostudzić.  Przekroić na pół i wyjąć miąższ.  Pomidory sparzyć i zdjąć z nich skórkę.  Cebulę posiekać i zeszklić na odrobinie oleju.  Dodać pokrojone pomidory i smażyć przez kilkanaście minut, aż odparuje cały płyn.  Gotowe pomidory zmiksować z bakłażanem.  Doprawić do smaku.  Przełożyć do słoika i odstawić do lodówki.

Fasolka szaparagowa w sosie pomidorowym

Taka trochę fasolka po bretońsku, ale nie do końca.  Wersja typowo letnia, pełna kolorów i smaków.  Przygotowanie zajmuje dosłownie chwilę, a można zrobić cały gar.  Nie znudzi się Wam, obiecuję.  Jeżeli nie jecie mięsa, można je pominąć. 

Składniki:

• 500 g zielonej fasolki szparagowej
• 1 kg pomidorów
• 1 większa cebula
• 15 dag wędzonego boczku
• 15 dag kiełbasy
• sól, pieprz
• gałązka tymianku
• liść laurowy, ziele angielskie
• olej

Wykonanie:

Pomidory sparzyć i obrać ze skórki (można tego nie robić, ale polecam).  Fasolkę umyć, odciąć końcówki i przekroić na pół.  Cebulę posiekać i zeszklić na oleju.  Przełożyć do garnka.  Kiełbasę i boczek pokroić w kostkę i podsmażyć na patelni (tej po cebuli).  Sparzone pomidory pokroić na kawałki i wrzucić do cebuli.  Dodać fasolkę, liść, ziele i tymianek i dusić na niewielkim ogniu.  Początkowo dość często mieszając, dopóki pomidory nie puszczą wody.  Dodać podsmażone mięso.  Doprawić do smaku.  Dusić, aż fasolka będzie miękka, a część płynu z pomidorów odparuje. 

Zapiekanka z cukinią

Szybki, letni obiad albo kolacja. Nasza wersja była o tyle wspaniała, że cukinie i zioła zrywaliśmy w ogródku, a musicie przyznać, że nie ma nic przyjemniejszego niż zajadanie świeżutkich warzyw. Danie możecie odchudzić używając razowego makaronu (my akurat nie mieliśmy) i pozbywając się sera (chociaż tego akurat nie polecam).

Składniki (na kilka sporych porcji):

• 1 cukinia (u nas pół zielonej i 1żółta)
• 1 – 2 papryki
• 2 – 3 pomidory
• 2 cebule
• kilka różyczek brokułu
• 200 g makaronu
• tymianek (3 – 4 gałązki)
• bazylia (liście z 1 gałązki)
• oregano (2 – 3 gałązki)
• 1 – 2 kule mozzarelli lub kawałek żółtego sera
• sól, pieprz
• odrobina oleju

Wykonanie:

Makaron ugotować al dente.   Cebule pokroić w kostkę i zeszklić na odrobinie oleju. Pomidory sparzyć i obrać ze skórki. Cukinie można obrać ze skórki. Warzywa pokroić w kostkę. Z brokułu odkroić twarde części o zostawić same różyczki. Ugotowany makaron odcedzić. Naczynie do zapiekania delikatnie posmarować olejem. Makaron wymieszać z pokrojonymi warzywami i zeszkloną cebulą. Zostawić 2 gałązki tymianku i 1 oregano i dodać do warzyw i makaronu w całości. Z pozostałych gałązek oberwać listki.   Liście bazylii porwać. Zioła dodać do warzyw i wymieszać.   Doprawić odrobiną soli i pieprzem.  Na wierzch położyć plastry mozzarelli (lub zetrzeć żółty ser). Zapiekać pod przykryciem w temperaturze 180 stopni przez około 25 – 30 minut. Następnie zdjąć pokrywkę i dopiekać przez około 5 minut.

Pizza białkowa (bez mąki)

Z nadmiarem białek można sobie radzić na różne sposoby.  Pierwsze do głowy przychodziły mi do tej pory same słodkości (bezy, angel food cake czy ptasie mleczko).  Można też przygotować coś zdrowszego, czyli omlet białkowy.  Takie nawet miałam plany na zutylizowanie białek po tegorocznych Tłustym Czwartku.  Kiedy jednak zobaczyłam ten oto ni to omlet, ni to pizzę, wiedziałam, że to będzie to.  Kiedy dzieciaki zobaczyły mojego omleta, zapytały kiedy zdążyłam zrobić pizzę i dlaczego one nic o tym nie wiedzą.  Bardzo były zdziwione, że to  jednak nie pizza.  Pizzę/ omlet  można zabrać ze sobą do pracy (na zimno też bardzo dobrze smakuje).  Oczywiście dodatki można śmiało modyfikować, zupełnie jak w przypadku zwyczajnej pizzy.

Składniki:

• 8 białek
• 2 jajka
• 1/2 szklanki sosu pomidorowego
• garść czarnych oliwek (pokrojonych)
• 1 - 2 ząbki przeciśniętego czosnku
• kilka plasterków szynki
• pół niewielkiego bakłażana
• kawałek żółtego sera
• sól, pieprz
• zioła

Wykonanie:

Piekarnik rozgrzać do 180 stopni.  Formę o wymiarach 22 x 33 cm wyłożyć papierem do pieczenia.

5 białek ubić na sztywno dodając szczyptę soli. 3 białka i 2 jajka wbić do kielicha blendera.  Dodać czosnek i odrobinę pieprzu.  Zmiksować na delikatną, lekko puszystą masę.  Dodać zmiksowaną masę do ubitych białek i delikatnie wymieszać.  Przelać do przygotowanej formy i wstawić do piekarnika.  Piec przez 20 minut.

Bakłażana pokroić na plastry i posolić.  Odstawić, aby puścił wodę, a następnie wytrzeć.  

Upieczony spód wyjąc z piekarnika.  Rozsmarować na nim sos.  Wyłożyć przygotowane dodatki. Zwiększyć temperaturę piekarnika do 220 stopni.  Wstawić ponownie formę i dopiekać przez 10-15 minut, aż ser się roztopi.

Kurczak w sosie pomidorowym

Kurczak w pomidorach i fasolką.  Idealny na obiad dla kilku osób.  Moim dzieciom bardzo posmakował.  Podawaliśmy go jednego dnia z kaszą, drugiego z ryżem i obydwa dodatki pasowały.  Myślę, że spokojnie można też podać do niego chleb. Danie przygotowałam razem  Edytką, która znalazła ten przepis. 

Składniki:

• 8 kawałków kurczaka (u mnie ćwiartki kurczaka)
• 1/2 kg marchewki
• 600-800 g fasoli z puszki
• 50 g boczku
• 2 cebule
• 2 ząbki czosnku
• 500 g przecieru pomidorowego lub przetartych pomidorów
• sól, pieprz, słodka czerwona papryka, cukier
• olej

Wykonanie:

Umytego i osuszonego kurczaka doprawić solą i pieprzem.  Podsmażyć na oleju.  Mięso zdjąć z patelni.   Na ten sam tłuszcz położyć posiekaną cebulę, marchewkę w plastrach, boczek w kawałkach i podsmażać.  Po chwili dodać posiekany czosnek i razem przez chwilę podsmażać.  Wlać ok 500 ml wody, pomidory i całość zagotować.  Doprawić solą, pieprzem, papryką i odrobiną cukru.  Tak przygotowany sos przelać do naczynia do zapiekania.  Dodać do niego fasolę, wymieszać.  Na wierzch położyć podsmażone kawałki kurczaka.  Wstawić do piekarnika rozgrzanego do 200 stopni na około godzinę.

Pomidorowy chleb orkiszowy

Pierwszy raz uczestniczyłam w Weekendowym Wypiekaniu na śniadanie.  W tym tygodniu w ramach tego pieczenia, piekliśmy orkiszowy chleb pomidorowy z przepisu Dany.  Miałam z chlebem troszkę problemu, ponieważ moje ciasto było strasznie wodniste pomimo tego, że użyłam ciemniejszej mąki niż w przepisie.  Podejrzewam, że chodzi tu o stopnień wodnistości pomidorów.  Mimo wszystko chleb się udał, a jego kolor mnie oczarował.   Chleb jest bardzo wilgotny i sprężysty.

Edit okazało się, że w ramach przepisu podanego w akcji był błąd.  Żałuję, że nie zajrzałam do Dany po właściwe proporcje.  Mąki w oryginalnym przepisie jest duuużo więcej.  I wszystko stało się jasne.  Poprawiam u siebie, żeby nikt nie miał problemów.

Chleb w ramach akcji piekły:
Iza - Smaczna Pyza
Ewa - Kobieta renesansu
Małgosia - Smaki Alzacji

Wiem, że piekła też Edyta, ale z powodu błędów w przepisie jej chleb nadawał się tylko dla ptaków.

Składniki:

zaczyn:

• 55 g aktywnego zakwasu z mąki żytniej razowej,
• 200 g mąki orkiszowej białej, typ 630 lub 700, (użyłam razowej 2000)
• 200 g wody,
• 1 jabłko, starte na tarce jarzynowej.

Ciasto właściwe:

• Cały zaczyn
• 400 g zmiksowanych, krojonych, pomidorów z puszki,
• 350 g mąki orkiszowej białej, typ 630 lub 700, ( dałam typ 2000, około 150)
• 300 g mąki pszennej chlebowej, typ 750, (dałam 150, ale należy dać 300)
• 1 łyżka miodu,
• sezam czarny, w/g uznania (dałam50 g niełuskanego sezamu))
• sól morska, około 10 g

Wykonanie:

Składniki zaczynu wymieszać, przykryć i odstawić na około 12 godzin. 

Do zaczynu dodać pomidory, sól, miód, sezam i stopniowo dodawać mąki.  Wyrabiać robotem przez około 5 minut.  (moja ciasto było niemalże lejące). Ciasto w misce przykryć i odstawić na 3 godziny.  Podczas wyrastania co godzinę składać ciasto (ja moje po prostu mieszałam mieszadłem, ponieważ nie nadawało się do składania).    Po 3 godzinach z chleba uformować bochenek (ja moje ciasto po prostu przelałam do formy 30 cm wysmarowanej olejem i wysypanej otrębami).  Ciasto w formie przykryć i odstawić na 3 - 4 godziny do wyrastania.

Piekarnik rozgrzać do 250 stopni.  Chleb piec przez 15 minut.  Następnie zmniejszyć temperaturę do 200 stopni i dopiekać przez dalsze 40-45 minut.    Chleb ostudzić i kroić dopiero jak będzie zimny.

Zapiekanka z cukinią i pomidorami

Kolejne danie, które powstało w wyniku zawartości lodówki oraz dodatkowo mojego lenistwa.  Jesienne warzywa, resztka sera oraz makaron (bo było najszybciej).  Do tego świeże zioła, zerwa na balkonie i w pół godziny obiad gotowy.

Składniki:

• 250 g makaronu np. świderki
• pół cukinii
• 2 - 3 pomidory
• 1 papryka
• garść liści bazylii (czerwona i zielona)
• 2 gałązki tymianku
• kilka listków oregano
• 2 kulki morazelli
• sól, pieprz

Wykonanie

Makaron gotujemy al dente.  Warzywa myjemy.  Pomidory kroimy w kostkę (możemy wcześniej sparzyć i obrać skórkę).  Cukinię kroimy w plastry, a te na ćwiartki.  Paprykę pozbawiamy gniazd nasiennych i kroimy na kawałki.  W naczyniu mieszamy ugotowany makaron, warzywa oraz zioła.  Dodajemy 1 kulkę mozarelli, pokrojona na małe kawałki.  Doprawiamy do smaku.  Na wierzch kładziemy drugą mozarellę pokrojoną w plastry.  Zapiekamy w 200 stopniach przez około kwadrans.

Gulasz dyniowy z jarmużem

Ni to gulasz, ni to curry.  Tak naprawdę wrzuciłam do garnka to, co akurat miałam w lodówce i szafkach.  Powstało ciepłe, rozgrzewające, typowo jesienne danie jednogarnkowe.  W sam raz na pogodę taką jak dzisiaj.

Składniki:

• ok 500 g dyni
• 4 - 6 liści jarmużu
• 400 g pomidorów lub przecieru pomidorowego
• 100 g cukinii
• 150 g zielonej soczewicy
• 1 cebula
• 2 - 3 ząbki czosnku
• 1 łyżka czerwonej pasty curry
• sól, pieprz
• woda lub bulion warzywny
• odrobina oleju lub oliwy

Wykonanie:

Cebulę szklimy w garnku na odrobinie tłuszczu.  Pod koniec dodajemy posiekany czosnek i pastę curry.  Podsmażamy przez około minutę uważając, aby nie przypalić czosnku.  Dodajemy obraną i pokrojoną w kostkę dynię, cukinię oraz odlewamy przecier pomidorowy (lub pokrojone pomidory, bez skórki).  Dolewamy bulion lub wodę tak, aby przykrywały warzywa.  Kiedy woda zawrze wrzucamy opłukaną soczewicę.  Przykrywamy garnek i dusimy na niewielkim ogniu, aż warzywa zmiękną.  Doprawiamy do smaku.  W międzyczasie myjemy jarmuż i oddzielamy miękkie części liści.  Rwiemy je na mniejsze kawałki.  Kiedy warzywa są już prawie gotowe, dodajemy porwany jarmuż.  Dusimy dalej, aż liście będą lekko miękkie.  Podajemy na ciepło.